Maandag 5 april.

Mijn eerste hele dag op Exuma.

Gisteravond kennis gemaakt met Norman Wells, de manager van het complex hier.

Geweldige kerel, die er alles aan doet het je naar de zin te maken. Beetje een wat oudere hippie, fanatiek vliegvisser, oorspronkelijk uit Londen. Ook Julie, zijn vriendin is erg leuk. Canadese van origine.

Het was wat lastig dat mijn bagage in Ft Lauderdale was blijven staan; niet alleen alle visspullen zaten in die tas, maar ook shampoo en ander toiletgerei, en schone sokken en ondergoed. Ik had vandaag het idee dat ik wel een beetje een sterk luchtje bij me had. Gelukkig was het spul om 15 uur alsnog in mijn bezit, eindelijk douchen.

De auto die ik huur is een oude Suzuki, met duidelijk zijn beste jaren achter zich: je hebt continu het idee dat er iets vanaf zal vallen, te beginnen met de portieren en de motorkap; wat rammelen dat kreng. Dit in combinatie met de wegen maakt het rijden tot een avontuur.

Het huis is geweldig, splinternieuw, alle comfort aan boord, airco etc. Wel een beetje ruim voor mij alleen: 3 slaapkamers, 3 badkamers. Maar ok, ik klaag niet: Het locale bier (Kalik) smaakt nog net zo lekker als op Eleuthera…

Morgen word ik om 8 uur opgehaald door Drexel Rolle, de gids met wie ik enkele keren op stap ga. Ben benieuwd…

Dinsdag 6 april.

Enkele minuten voordat de wekker afliep werd ik wakker. Drex was ook keurig op tijd, het klikte direkt tussen ons gelukkig. Het leek meteen al een aardige vent, en dat gevoel werd alleen maar sterker gedurende de dag. Ik heb geen idee met wat voor soort ogen die gidsen uitgerust zijn, maar hij zag de vis steeds ruim voordat ik ze zag. Maar dat kan ook iets over mij zeggen natuurlijk…

De wind was duidelijk spelbreker vandaag, erg moeilijk vis te spotten, en de vis slaagde er elke keer in aan de verkeerde (onbewerpbare) kant van de boot op te duiken.

Bij de eerste vis die ik haakte bleek 8 ponds Fluorcarbon toch echt te licht te zijn. Alsof ik met naaigaren viste… Helaas geen vis kunnen landen vandaag, maar wel erg veel geleerd. Donderdag ga ik er nog een dag opuit met Drex, de verwachting is dat het dan minder hard zal waaien. We wachten af.

Het is hier wel onbeschrijfelijk mooi:

woensdag 7 april.

Vandaag gebruikt om wat het eiland te verkennen. Het is hier onbeschrijfelijk mooi, maar het is wel duidelijk dat de recessie hier flink heeft toegeslagen. Als je genoeg geld meeneemt kun je het halve eiland kopen, overal staan bordjes: For Sale. Norman vertelde me dat 30% van de bevolking werkeloos is. Voor een eiland waarvan het belangrijkste product het toerisme is hakt dit er erg in. Amerikanen wachten wel even met het kopen van een leuke vakantievilla op Exuma.

Nog even met Norman en Paul, een vriend van hem met de boot weggeweest. De flats op een kwartiertje varen van de wal zijn van een onbeschrijfelijke schoonheid. Mangrovebossen sneeuwwitte zandstranden en eindeloze flats. Ik denk dat ik de grootste bonefish van mijn leven

gezien heb, minimaal 75 cm lang… helaas zag hij mij tegelijkertijd en wist heel goed wat hij moest doen. Wegwezen dus.

Het is hier erg warm, kwestie van veel drinken dus. Erg veel water uit de cooler en van tijd tot tijd een Kalik…. Daar red ik me best mee. Tot nu toe geen ernstige verbrandingsverschijnselen, ik smeer me ongelukkig met de factor 30, na morgen denk ik dat ik veilig kan overstappen op 12… er moet toch een kleurtje opzitten als ik thuiskom. Hoewel thuis wel erg ver weg is momenteel.

Donderdag 8 april

Vandaag weer met Drex op pad geweest, en hoewel het weer aardig hard woei wist hij toch plekken te vinden waar vis te vinden was. 8 gehaakt, 6 gevangen, dus niet slecht. Het werpen gaat erg goed, ik ben erg in mijn sas met de Xi3. Ook tegen de wind in kun je nog best aardige afstanden halen. Voor zaterdag nog een dag met hem afgesproken, ditmaal achter Norman’s rug langs, die steekt toch voor elke boeking in de zak, alleen om het te regelen. Soort provisie dus. Goed betaald voor een telefoontje en een mailtje. Ik betaal hetzelfde bedrag liever aan de gids, die uiteindelijk het zware werk doet. Het blijft volop zonnig en heel warm. Veel drinken dus, maar ik begin aardig te kleuren inmiddels.

Vrijdag 9 april

Een paar uur wezen vissen met Norman en Paul, op White Sands Cay. Weer een onbeschrijfelijk mooie plek. Afgezien van wat barracuda’s en haaien geen bonefish gezien. Wel weer een visarend,

die een poging deed een bonefish te verschalken, maar miste. Norman slaagde erin zijn hengel overboord te dumpen met de boot op volle snelheid…. Zo’n 50 mph, dag hengel dus. Hij was er goed ziek van natuurlijk.

Morgen een extra dag met Drex, hij bood aan me tegen een gereduceerd tarief nog een dag mee te nemen. Ik neem ook mijn 12-hengel mee morgen, met wat barracuda-vliegen. Heb grote vissen zien zwemmen. Spannend.

Het weer is onveranderd erg warm, de hele dag strak strak blauwe lucht. Goed blijven smeren dus, en genoeg drinken. Factor 12 is nu wel genoeg, zelfs een hele dag op het water kan ik goed verdragen zonder te verbranden… toch maar voorzichtig blijven.

Zaterdag 10 april

Een nog een dag met Drex op pad geweest. Het leverde enkele leuke vissen op. Dit keer ook mijn 12 hengel meegenomen, in de hoop een hongerige barracuda tegen te komen. Helaas miste de eerste de vlieg tot 3 keer toe, de tweede,een gigantische vis vond het niet leuk dat ik mijn vlieg bovenop zijn kop gooide… hij ging er als een haas vandoor! Norman en Julie nodigden me uit bij hen te komen eten. Erg lekker en vooral gezellig, mede omdat Norman’s zoon er ook was.

Zondag 11 april.

Weer erg veel wind vandaag, en vrij veel bewolking, wat het vissen tot een uitdaging maakte. Reno, een erg ervaren gids wist me bij wat mooie vissen te krijgen, en de eerste twee knalden zonder problemen door de leader… toch 12 lbs test-sterkte. Misschien beetje oud spul? Na diverse keren van vlieg gewisseld te hebben kreeg ik de kans een worp te maken op een mooie vis. Deze nam zonder veel omhaal de vlieg, en nadat ik de haak gezet had ging de vis als een speer de diepte in, zeker 50 meter ver weg. Geen houden aan. 10 minuten later kreeg ik de vis bij de boot, en kon ik hem in de hand houden. De gidsen zijn prima vissers, maar foto’s maken is niet hun sterkste punt; ze vinden inzoomen blijkbaar erg leuk, en daardoor staat of de vis, of ikzelf er meestal maar voor de helft op.

Maandag 12 april

Norman en Paul nodigden me uit een paar uurtjes te gaan vissen op White Sands Cay, een uitgestrekte flat tegenover de Cays. Het eerste dat we zagen was een grote school bonefish, maar helaas werden die op hetzelfde moment ook gezien door een visarend. Deze prachtige vogel wilde ons voor zijn, en hij plofte met een enorme plons middenin de school vissen. Geweldig mooi gezicht overigens, helaas voor hem miste hij zijn prooi, maar de bonefish hebben we nooit weer gezien. Je kunt je wel voorstellen hoe de naam White Sands Cay ontstaan is, je kunt er zonder polaroid volgens mij sneeuwblind worden.

De zoon van Norman is inmiddels ook uit Engeland overgekomen voor een paar weekjes vakantie. Erg aardige vent, vanavond lang mee zitten praten onder de kolibrie boven de bar:

Dinsdag 13 april

Met Norman en Antony naar het noorden geweest, 45 minuten rijden ongeveer naar Rolleville. Een mooie plek om zonder gids heen te gaan, je parkeert de auto langs het water. Wel een getijde-gevoelige plek overigens.

We hebben er een paar vissen gevangen, niets wereldschokkends overigens.

Vanavond met Julie, Norman en Antony naar een bar geweest in Georgetown. Erg lekker gegeten daar, en genoten van geweldige life-muziek. Er komen in die bar veel Bahamianen.

Het eten was overigens niet duur, inclusief drank was ik ruim kwijt voor ons vieren…

Woensdag 14 april

Overdag nog eens met Norman en Antony een poging gedaan de vissen in Rolleville aan de schubben te komen.

Door de wind waren ze moeilijk te zien, zelfs voor Norman. Daarnaast was de wind weer erg vervelend. Paar kleinere vissen gevangen.

Vanavond de tas ingepakt, morgen vroeg op, moet al om 6.30 op het vliegveld staan. Na het inpakken nog een tijdje met Norman, Julie en Antony aan de bar zitten napraten. Erg gezellig, ik zal ze missen.

Donderdag 15 april

Gelukkig was Willy, de taxichauffeur op tijd, zodat ik ruim op tijd op het vliegveld stond. Natuurlijk was het personeel dat niet. Iets na 6 uur ging de check-in balie open….

De vlucht naar Ft Lauderdale verliep vlotjes, mooie uitzichten over die geweldige eilandengroep. In Ft Lauderdale was de douane welwillend en vriendelijk, tas in ontvangt genomen, weer opnieuw ingecheckt, 2 uur wachten, en vertrokken naar Newark, gelukkig nog niet wetend wat me daar te wachten stond; het eerste wat ik zag, was dat de vlucht naar Amsterdam gecancelled was, en de oorzaak daarvan werd ook al snel duidelijk.

Een nacht met duizenden anderen doorgebracht op het vliegveld, met een standby ticket op zak voor vrijdagavond 17.30 naar Amsterdam. Zou ik niet meekunnen zou ik een vaste plek hebben op zondagavond 17.30. Kennis gemaakt met een stel Fransen, aardige lui, we pasten op elkaars spullen etc.

Vrijdag 16 april

Op vrijdag werd al snel duidelijk dat alle vluchten naar Europa voorlopig niet zouden vliegen, dus maar eens op zoek gegaan naar een hotel in de omgeving. Continental Airways voelde zich niet geroepen hierin iets voor de gestrande reizigers te doen. Een poging gedaan mijn grote tas op te sporen, maar die zou in een verzegelde container staan, klaar om naar Amsterdam te gaan tegelijk met mij. Het motel dat ik gevonden heb is nou niet een echt geweldige plek, maar ik doe het er maar mee. Voor die paar dagen red ik me wel, toch?

Contact opgenomen met het ziekenhuis, om te melden dat het draaien van mijn nachtdienst op maandag- en dinsdagnacht wel eens een probleem zou kunnen worden. Dat is gelukkig snel opgelost las ik op de mail.

Om 9 uur naar bed gegaan, helemaal kapot, na een nacht op het vliegveld.

Zaterdag 17 april

In een supermarkt in de buurt wat inkopen gedaan, brood, bier etc. Je moet toch wat in huis hebben. De omgeving te voet verkend. Wat een contrast met de afgelopen 2 weken op Exuma. Razend verkeer alom, het oversteken van de straat voor het motel is een waagstuk. Hopen dat je het haalt… ik probeer het te beperken…

Zondag 18 april.

Met het gratis busje naar het vliegveld gegaan, in de hoop dat ik vanavond weg kan. Heb immers een bevestigde ticket… helaas, cancelled again. In de rij gaan staan, om een andere vlucht te boeken. Samen met 300 lotgenoten in de rij, voor wel 5 balies. Dit betekent dus 3 uur wachten… Een vlucht geboekt voor maandag 26 april… dus over ruim een week. Het is niet anders, er zijn veel schrijnender gevallen dan ik, gezinnen met kleine kinderen, bejaarden , mensen zonder geld etc. Gelukkig had ik mijn kamer in het motel onder voorbehoud aangehouden.

Na nogeens navraag gedaan te hebben naar mijn bagage bleek dat deze nog in Ft Lauderdale te staan…. Geregeld dat deze op de eerst volgende vlucht alsnog naar Newark zou meegaan.

Maandag 19 april.

In de hoop dat mijn bagage op het vliegveld zou staan, met het busje die kant op. En zowaar, goddank stond mijn tas er… voorzien van een ongelofelijke hoeveelheid labels, dat wel, maar een vlotte controle leerde dat alles heel was, ook de hengels. Maar een en ander kost toch weer enkele uren. Gelukkig wel een kans wat schone kleren aan te trekken, met name de broek droeg ik al 5 dagen achtereen….

Morgen maar naar New York, de toerist uithangen…. Speciaal daarvoor nog snel een rugzakje gekocht.

Dinsdag 20 april.

Het openbaar vervoer is hier gelukkig goed geregeld. Met het hotelbusje naar een bushalte, de bus brengt je non-stop naar hartje Manhattan. Daar aangekomen werd ik een beetje overweldigd door de drukte en de absolute chaos aldaar. Ik zou er dus onmiddellijk gillend gek worden. Omdat ik er heg noch steg weet heb ik maar een taxi genomen, om me naar Ground Zero te brengen. Dat wilde ik in ieder geval zien, evenals het Vrijheidsbeeld. Ja, je bent toerist of je bent het niet. Ik moet eerlijk zeggen, dat Ground Zero best indruk op me maakte. Ze zijn er hard aan het werk om weer eea van de grond te krijgen, met veel materieel.

Op het kaartje van Manhattan had ik al gezien, dat het Vrijheidsbeeld in dezelfde buurt ligt, dus maar een kwartiertje gelopen, en jawel, daar staat de groene dame. Je kunt er met een veerboot heen, en dan op het Liberty-island rondlopen en je laten voorlichten. Het is wel een forse dame:

UPDATE 22-04-2010:

Woensdag 21 april

Zoals gezegd, vandaag maar weer naar Manhattan geweest, en met de taxi naar Battery park, vanwaar je met een bot naar zowel het Vrijheidsbeeld als naar Ellis-island kunt.

In Battery park staat ook dit:                                                                              En dit eronder:

Best indrukwekkend moet ik toegeven….

Ellis-Island was de plaats waar immigranten de VS per boot binnenkwamen na een meestal erg lange bootreis; hier werden ze gescreend op gezondheid, afkomst, verleden etc. De mannen werden van hun gezinnen gescheiden, en al dan niet toegelaten in het land. Niet alle gezinnen hadden het geluk weer herenigd te worden. Dit was ongeveer het eerste dat ze zagen als ze aankwamen:

Honderdduizenden zijn via dit gebouw de VS binnengekomen, of zijn weer teruggestuurd. Hier moeten zich hartverscheurende taferelen hebben afgespeeld…

Vanaf het eiland heb je wel een geweldig uitzicht op de sky-line van Manhattan.

Toch mis je hier een paar gebouwen….. maar ze zijn er hard aan het werk.

Vanavond in mijn hotelkamer een gezellige avond gehad met een eveneens gestrande Ierse. Ik neem de vrijheid hiervan geen foto’s te plaatsen…. Ze heeft morgen een vlucht naar Shannon Airport. Misschien maar goed ook….

Nog geen idee wat ik morgen ga doen, neem van me aan dat het allemaal best vermoeiend is hier, dus misschien gewoon een dagje niets doen? Ik zie wel en hou jullie op de hoogte.

Laatste update.

Donderdag 22 april.

Onder het motto: Niet geschoten is altijd mis ben ik nog maar eens naar het vliegveld geweest vandaag om te laten kijken of er toch geen mogelijkheden zijn me eerder thuis te krijgen, en zowaar: 2 dagen winst geboekt. In plaats van maandag mag ik zaterdag al naar huis. Ik ben er erg blij mee.

Om even een indruk te geven van de verschillen tussen Exuma an New Jersey:

Niet dat het veel verschil maakt, maar mijn kamer hier is die met de deur open….

Morgen nog een dagje in Manhattan, beetje cultureel doen en een museum bekijken of zo…. Kijken waar ik zin in heb.

Vrijdag 23 April

Met het vooruitzicht morgen dan toch eindelijk naar huis te mogen ben ik vandaag nog een dag New York in geweest. Op advies van enkele vrienden heb ik een bezoek gebracht aan het Gugenheim Museum. Je moet toch een beetje je culturele kant laten zien, toch?

Binnen mag je geen foto’s maken, ze zijn zeker bang dat je het namaakt of zo…

Op zich een bijzondere collectie, van oude meesters, Van Gogh, Picasso, Gaugin, maar ook moderne fotografie en films waar ik de kunst niet helemaal aan afzie. Maar dat ligt ongetwijfeld aan mij… Cultuur-barbaar die ik ben…

De architectuur van het gebouw is overigens wel heel bijzonder. Zoals aan de buitenkant misschien al een beetje te zien is, loop je de gallerijen in een omhooglopende spiraal aan de binnenkant van het gebouw. Heel apart.

Het was heerlijk weer vandaag, en aangezien het museum aan de buitenkant van het beroemde Central Park ligt ben ik daar ook maar ingelopen. Erg vreemde gewaarwording, midden in een razend drukke wereldstad bevind je je ineens in een oase van rust, met overal meren, vijvers en grote grasvelden met zon-aanbidders. Erg veel joggers ook. Maar als je naar boven kijkt zie je toch weer die enorme wolkenkrabbers:

De relatieve stilte in het park is opvallend, je krijgt weinig mee van de drukte erbuiten.

Die stilte is onmiddellijk weg als je het park uitloopt…

Volgens mij verslijt de gemiddelde New Yorker minimaal 2 claxons per jaar….

Zondag 25 april

Eindelijk weer in mijn eigen huisje in Zwolle. Na 3 weken!

Gisteren verliep alles eigenlijk zoals het moest. Al op tijd naar het vliegveld, geen verdachte mededelingen op het bord, zoals AMSTERDAM FLIGHT 102 CANCELLED of zo.

Nee, gewoon mijn bagage kunnen inchecken, een laatste sigaretje buiten, en probleemloos door de security. Je hoort een boel wilde verhalen over de beveiliging daar, maar het gebeurt niet anders of intensiever dan op Schiphol. Ik vond ze er ook niet onvriendelijk, zoals vaak beweerd wordt.

Precies op tijd vertrok het vliegtuig richting Holland, en eerlijk gezegd ben ik nog nooit zo blij geweest de Hollandse kustlijn te zien…

Een goede vriendin haalde me op, een vlotte reis naar Zwolle, en de vakantie zit erop…. En dat vind ik nu eens helemaal niet vervelend… ben nog een hele week vrij, maar ik stap voorlopig niet in een vliegtuig…. Denk ik.